کلکسیون مجموعه داران در مطبوعات
Ad
Ad

آمار

کلکسیون در روزنامه فرهیختگان

کلکسیون

کلکسیونرها در روزنامه اطلاعات
مصاحبه استاد محمد جواد جدی، رئیس کمیته مهرهای تاریخی و انگشتری، با هفته نامه امرداد مورخ  ۹۳/۰۴/۲۱
برای دریافت مصاحبه اینجا را کلیک نمایید.
—————————————————————————————————
رونمایی از کتاب «نگارستان ادیب در باب هنر و هنرمندان ایرانی» در خانه هنرمندان
برای دریافت فایل گزارش کلیک نمایید
—————————————————————————————————
 
مصاحبه روزنامه اطلاعات با آقای داریوش تهامی در تاریخ ۹۱/۹/۲۰
مصاحبه روزنامه اطلاعات با آقای داریوش تهامی در تاریخ 91/9/20
 
——————————————————————————————————–
مصاحبه مجله سرنخ با آقای الله وردی عبداللهی در تاریخ ۹۱/۹/۱۱
مصاحبه مجله سرنخ با آقای الله وردی عبداللهی در تاریخ 91/9/11
مصاحبه مجله سرنخ با آقای الله وردی عبداللهی در تاریخ 91/9/11
——————————————————————————————————–
مصاحبه مجله سرنخ با آقای امیرحسین شهامتی
مصاحبه مجله سرنخ با آقای امیرحسین شهامتی
مصاحبه مجله سرنخ با آقای امیرحسین شهامتی
——————————————————————————————————–
مصاحبه روزنامه مغرب با آقای حسن زاده در تاریخ ۹۱/۸/۱۱
 
مصاحبه روزنامه مغرب با آقای حسن زاده در تاریخ 91/8/11
———————————————————————————————————
مصاحبه مجله سرنخ با آقای سیامک مهرداد
مصاحبه مجله سرنخ با آقای سیامک مهرداد
مصاحبه مجله سرنخ با آقای سیامک مهرداد
——————————————————————————————————–
مصاحبه مجله اتوبوس با آقای بهرام مولایی
مصاحبه مجله اتوبوس با آقای بهرام مولایی
مصاحبه مجله اتوبوس با آقای بهرام مولایی
مصاحبه مجله اتوبوس با آقای بهرام مولایی
——————————————————————————————————–
 
مصاحبه مجله سرنخ با منوچهر لطفی در تاریخ ۶ آبان ۱۳۹۱
 
مصاحبه مجله سرنخ با منوچهر لطفی در تاریخ 6 آبان 1391
مصاحبه مجله سرنخ با منوچهر لطفی در تاریخ 6 آبان 1391
——————————————————————————————————–

مجموعه‌داری جایگاه خودش را ندارد
چرا مجموعه‌داری در ایران نتوانسته مثل دیگر کشورها جایگاه خودش را پیدا کند و قوانین مشخصی داشته باشد؟

در کشورهای دیگر تا نامی از مجموعه‌دار یا کلکسیونر به میان می‌آید، در ذهن همه یک موضوع و یک معنی دریافت می‌شود. ولی در ایران چرا اینگونه نیست؟ چرا از مجموعه‌داری معانی مختلف به ذهن خطور می‌کند؟

بعضی‌ها مجموعه‌داری را مترادف با ثروت‌اندوزی‌ می‌دانند، برخی مجموعه‌داری را کاری برخلاف فرهنگ می‌دانند و آن را نکوهش می‌کنند، برخی هم آن را تأیید کرده و برای آن احترام قائل هستند. دلایل متفاوتی برای این موضوع وجود دارد که در ادامه به برخی از آنها اشاره خواهیم کرد. به‌نظر می‌رسد اولین عاملی که باعث شد مجموعه‌داری در ایران نتواند جایی برای خودش باز کند این است که کشور ما کشوری است با سابقه تاریخی طولانی و آثار تاریخی فراوان و متنوع٫ همین امر یعنی سابقه تاریخی داشتن کشورمان سبب شده عموم مجموعه‌هایی که مجموعه‌داران خصوصی جمع کرده‌اند، مرتبط باشد با آثار تاریخی. در بین این مجموعه‌های خصوصی آثاری هستند که قانون تعریف کرده باید جزو اموال عمومی به شمار روند و جمع‌آوری آنها خلاف قانون بوده و اجازه قرار گیری در دسترس عموم را ندارند.

یکی از دلایل دیگر این است که متأسفانه مجموعه‌دارانی بوده‌اند که مجموعه‌هایشان به‌منظور انتقال آنها به خارج از کشور و فروختن به مجموعه‌داران خارجی تشکیل شده‌اند؛ این افراد مجموعه‌ها را جمع نکرده‌اند که به معرفی بهتر آثار و بخشی از تاریخ کشور کمک کنند. خیلی از مجموعه‌داران و موزه‌های خارجی اشیاء ایرانی را از طریق همین مجموعه‌داران ایرانی خریداری کرده‌اند. لذا در ذهن و باور مردم این موضوع شکل گرفته که مجموعه‌داران آثار ایرانی را برای انتقال میراث فرهنگی  به خارج از کشور جمع می‌کنند.

سومین عامل این است که ما تا الان کمتر دیده‌ایم که آثار یک مجموعه‌دار وقف شود. شاید مرحوم ملک جزو معدود کسانی است که آثارش در موزه با نام خودش به نمایش گذاشته شده است. خانواده مرحوم ملک کسانی هستند که ثروتشان را برای خرید آثار مختلف، صرف و آن را در قالب یک موزه و کتابخانه وقف کرده‌اند. شاید اگر یکسری موزه مانند موزه ملک در کشور وجود داشت، از همان ابتدا نگاه عموم مردم به مجموعه‌داری هم متفاوت بود یا مجموعه آستان قدس‌رضوی که کمتر کسی می‌داند همه آثار آن موزه وقفی است و آستان قدس برای خرید مجموعه‌های فرش، تمبر و سکه هیچ پولی پرداخت نکرده است.

در چند دهه اخیر تعداد موزه‌های خصوصی در گوشه‌ و کنار کشور افزایش یافته؛ چون انگیزه‌ای در بین مجموعه‌داران پیدا شده که مجموعه‌هایشان را در قالب موزه در دسترس عموم قرار دهند و بعد از مرگشان توانسته باشند یک اقدام فرهنگی و شایسته انجام دهند. اگر تعداد این موزه‌های خصوصی افزایش یابد این باور منفی نسبت به مجموعه‌داری در کشور به مرور تغییر خواهد کرد. این را باید قبول کنیم که افراد فرهیخته جامعه همیشه مجموعه‌داران خوب را ستایش می‌کنند اما در سطح جامعه آنقدر بحث مجموعه‌داری شناخته شده نیست و عموم جامعه با آن بیگانه هستند. سازمان میراث فرهنگی مصوبه‌ای برای اختصاص اعتبار سالانه‌ به مجموعه‌دارانی که می‌خواهند موزه خصوصی ایجاد کنند و مجموعه‌هایشان در چهارچوب آیین‌نامه ایجاد موزه‌های خصوصی است، تعیین کرده است. شاید اقداماتی از این دست باعث شود از یک سو مجموعه‌داران از انزوا خارج شده و مجموعه‌هایشان را به نمایش عمومی بگذارند و از سوی دیگر حمایت سازمانی مثل میراث فرهنگی از مجموعه‌داران خصوصی نگرش عمومی را تا حدودی تغییر دهد.

نکته آخر اینکه با توجه به تاریخی بودن آثار جمع‌شده در کشور این ذهنیت در بین مردم وجود دارد که مجموعه‌ها فقط مجموعه‌های تاریخی هستند و کسانی که مجموعه‌‌ کبریت، قفل، دکمه، کفش، روزنامه و موارد بسیار دیگر دارند را به‌عنوان مجموعه‌دار قبول نمی‌کند و بیشتر افرادی که آثار تاریخی را از حفاری‌های قاچاق جمع‌آوری کرده‌اند مجموعه‌دار یا عتیقه‌باز می‌نامند.

کارشناسان جامعه‌شناس معتقد هستند برای اینکه یک باور منفی فرهنگی را به یک باور مثبت فرهنگی در سطح جامعه تغییر بدهید لازم است۴۰ الی۵۰ سال تلاش کنید. در حال حاضر نیمی از افراد جامعه با مفهوم واقعی مجموعه‌داری آشنا شده‌اند اما برای تغییر این باور لازم است موضوعاتی مانند خدمات فرهنگی مجموعه‌داران بعینه در سطح جامعه دیده شود. باید گفته شود که برخی از مجموعه‌داران خدمات بسیار بزرگی به فرهنگ و تاریخ ایران کرده‌اند. اگر ‌آنها نبودند قطعا ما مجموعه روزنامه‌ها، تمبرها، سکه‌ها، اسناد، ابزارها، رادیوها، دوربین‌ها، عکس‌ها و خیلی چیزهای دیگر را نداشتیم. این افراد دیوانه‌وار برای جمع‌آوری مجموعه‌های‌شان تلاش کرده‌اند، اگر زندگینامه آنها را نگاه کنید مواردی خواهید دید که چه سختی‌هایی کشیده‌اند تا یک اثر جدید را خریداری کنند. این یک واقعیت است که هر چیزی که امروزه از گذشته دیده می‌شود حاصل نگاه مجموعه‌داری است.-باتشکر از روزنامه همشهری .

*رئیس سابق موزه ملی ایران و عضو هیأت علمی دانشگاه

—————

انجمن مجموعه‌داران

انجمن مجموعه‌داران

      مجموعه‌داری در ایران قدمت زیادی دارد و در دوره‌های مختلف تاریخی اشخاصی بوده‌اند که برخی از آثار هنری، فرهنگی و تاریخی را جمع‌آوری کنند اما نکته قابل توجه در مجموعه‌داری در ایران این است که متأسفانه به دلایل مختلف مجموعه‌داری در کشورمان آنگونه که باید، نتوانسته‌ جایگاه مشخصی در جامعه داشته باشد.

همین باعث شده مجموعه‌داران همیشه در مورد مشکلات مشترکی مثل عدم‌حمایت، سرقت، ترس از به نمایش گذاشتن، بیمه نبودن مجموعه‌ها و موارد بسیار دیگری صحبت ‌کنند و منتظر پشتیبانی دیگران باشند. خوشبختانه طی چند سال اخیر اقداماتی مانند تاسیس موزه‌های خصوصی، شرکت مجموعه‌داران در نمایشگاه‌ها، تشکیل انجمن‌های مختلف مجموعه‌داران مثل کبریت و تمبر سبب شده تا مجموعه‌داران بیشتر شناخته شوند و خودشان برای جلب حمایت، دریافت کمک و تغییر دیدگاه عمومی تلاش کنند و در شرف تشکیل انجمنی باشند با نام انجمن مجموعه‌داران که کمیته‌های مختلفی در آن عضو هستند.

تعریف قانون از مجموعه و مجموعه‌داری

مجموعه‌داری از نظر لغت به یک گروه از اشیای فرهنگی، هنری، تاریخی، طبیعی یا صنعتی اطلاق می‌شود که تعداد آنها از انگشتان دست بیشتر باشد. منوچهر لطفی، رئیس انجمن مجموعه‌دارانی که قرار است به‌زودی رسمیت پیدا کند در مورد مجموعه‌داری می‌گوید: مجموعه و مجموعه‌داری شاید در بین مردم آن‌قدر شناخته شده نباشد اما از لحاظ قانون تعاریفی برای این دو کلمه پیش‌بینی شده است. طبق ماده چهار آیین‌نامه مدیریت، ساماندهی، نظارت و حمایت مالکان و دارندگان اموال فرهنگی، تاریخی منقول مجاز مصوب ۵/۵/۸۴ هیأت وزیران مجموعه‌دار شخصی حقیقی یا حقوقی است که بدون قصد تجارت نسبت به گردآوری و نگهداری اموال فرهنگی، تاریخی و هنری از طریق مجاز اقدام می‌کند. طبق ماده‌پنج همین آیین‌نامه مجموعه اموال فرهنگی، تاریخی و هنری به تعدادی از اموال فرهنگی تاریخی و هنری اطلاق می‌شود که علاوه بر ارزش فرهنگی، تاریخی و هنری هریک از آنها، اجتماع آنها هویتی مستقل ایجاد و ارزش هویتی مضاعفی به‌وجود آورد.

دلایل و اهداف تشکیل انجمن

در اکثر کشورهای پیشرفته و در حال توسعه رقم موزه‌های دولتی و خصوصی با هم برابری می‌کند اما متأسفانه در کشور ما نسبت موزه‌های خصوصی به موزه‌های دولتی بسیار کم است و این دیدگاه که مجموعه‌داران خصوصی می‌توانند گنجینه‌ای قابل دسترس برای مراکز علمی و پژوهشی فراهم آورند هنوز پر رنگ نشده است. منوچهر لطفی در مورد دلایل و اهداف تشکیل انجمن می‌گوید: تا‌کنون هیچ سازمان یا ارگانی از فعالیت‌های مجموعه‌داران حمایت مستقیم نداشته تا امکاناتی هر چند کم در اختیار مجموعه‌داران قرار دهد. همین باعث شده مجموعه‌داران ناشناخته بمانند. نکته بسیار دردناک این است که بعد از فوت مجموعه‌داران چون خانواده‌ها از ارزش مجموعه‌ها آگاهی نداشتند به راحتی مجموعه‌ای از طرف وارثان به فروش رفته یا راهی سمساری‌ها می‌شود. در اصل با فوت یک فرد، در یک چشم بر هم زدن بخشی از میراث ماندگار کشورمان از بین می‌رود. یکی از اهداف تشکیل انجمن این است که ارزش کار مجموعه‌داران به مردم و مسئولین شناسانده شود. انجمن با به نمایش گذاشتن مجموعه‌های خصوصی می‌خواهد مجموعه‌هایی که سال‌ها در گوشه و کنار خانه یا انبار مانده‌اند در معرض دید عموم قرار دهد. در حال حاضر تعداد مجموعه‌داران ایرانی که هر کدام بخشی از تاریخ ایران را گردآوری کرده‌اند کم نیست. درصورت نمایش عمومی آثار این امکان وجود دارد که مجموعه‌ها توسط سازمان میراث فرهنگی شناسنامه‌دار شده و هویت پیدا کنند.

خانه‌ای برای مجموعه‌داران کشور

همانطور که قبلاً اشاره شد تا‌کنون مجموعه‌داران به‌صورت پراکنده فعالیت متفاوتی داشته‌اند؛ از برگزاری نمایشگاه گرفته تا تشکیل انجمن‌هایی با موضوعات خاص مثل کبریت و.. . به‌نظر می‌رسد تشکیل انجمنی واحد بتواند فعالیت‌ همه مجموعه‌داران را در یک‌جا متمرکز کند. لطفی در این مورد می‌گوید: یکی از خواسته‌های انجمن این است که خانه‌ای برای مجموعه‌داران تاسیس شود تا همه فعالیت‌های مجموعه‌داران به‌صورت حرفه‌ای در آنجا متمرکز شود. مجموعه‌دارانی که در کشور فعالیت می‌کند از هر سن و از هر قشری هستند اما همه این مجموعه‌داران این امکان را ندارند که مجموعه‌هایشان را در قالب یک موزه خصوصی به نمایش بگذارند. اگر خانه‌ای به کمک شهرداری یا سازمان میراث فرهنگی شکل بگیرد این دسته از مجموعه‌داران هم می‌توانند مجموعه‌هایشان را بدون صرف هیچ هزینه‌ای در فضای این خانه به نمایش بگذارند.

بحث نگهداری مجموعه‌ها یکی از مواردی است که بیشتر باید روی آن تأکید کرد. متأسفانه تعداد زیادی از مجموعه‌داران ذهنشان آن‌قدر درگیر گردآوری شده است که توجه چندانی به نگهداری، پژوهش، حفاظت و مرمت مجموعه‌هایشان ندارند. آشنا کردن مجموعه‌داران با نحوه نگهداری، شیوه‌های حفاظت و نمایش، یکی از اهدافی است که با کمک گرفتن از استادان دانشگاه‌ها و پژوهشگران برای بالابردن سطح دانش مجموعه‌داران در این خانه پیش‌بینی کرد.

—————

مجموعه‌ها و مجموعه‌داران گذشته

مجموعه‌ها و مجموعه‌داران گذشته

 لیدا حسن‌پور:
دانستن اینکه مجموعه‌داری از چه زمانی شروع شده یا اولین مجموعه‌داران چه کسانی بودند، به نظر دست‌نیافتنی است چون انسان از دیر باز یکی از علایق و خواسته‌هایش این بوده که آثار و اشیایی که برایش جالب است را جمع‌آوری کند.از این رو مشخص کردن تاریخ و زمانی برای شروع مجموعه‌داری در دنیا امکان‌پذیر نیست اما می‌توان حدس زد که با توجه به تولید آثار متنوع و پس از ورود انسان به مرحله یکجانشینی و شهرنشینی، حس جمع‌آوری آثاری با اهداف مذهبی، زیبایی‌شناسی و ثروت‌اندوزی هم در او شکل گرفته است. اما با گذشت زمان مجموعه‌‌های گردآوری شده باعث شد تا موزه های مختلف تاریخی، هنری، طبیعی و فرهنگی چه در ایران و چه در جوامع دیگر شکل بگیرند.

مجموعه‌سازی برای انسان از جهات مختلف جذاب است. چه بسا بسیاری از ما و خویشاوندانمان در گوشه خانه‌‌هایمان، مجموعه‌های کوچک و بزرگ از انواع سکه، تمبر، کبریت، کتاب، کارت‌پستال، عروسک، بلیت‌های اتوبوس شرکت واحد، کیسه‌های طرح‌دار، سنگ، برگ، پروانه، پاک‌کن، مارک لباس، صدف و… داشته باشیم. ذوق و سلیقه گردآوری و جمع ‌کردن همواره از گذشته‌های دور تا به امروز با اهداف مختلف، همراه انسان بوده و هست.

در دوران نوسنگی انسان مجموعه‌هایی از صدف، گوش‌ماهی، سنگریزه و استخوان جانوران را برای تزیینات گرد‌آوری می‌کرد. در مراحل بعد‌تر زندگی انسان، این مجموعه‌ها بیانگر شیوه‌های اعتقادی و آیینی اقوام مختلف شدند. در عهد باستان اشیای گرانبها و نفیس، جنبه نذر داشت و برای برآوردن نذرها در درون زیارتگاه‌ها و معابد گردآوری شده بودند و این دیدگاه در تمام جوامع تمدن‌های باستانی بسیار دیده می‌شود. در قرون وسطی در غرب و شرق به دلیل نبود نظام مالی و بانکی صحیح، ثروتمند بودن با مالکیت اشیای گرانقیمت معنی می‌شد، چون ثروتمندان با خرید و گردآوری آثار هنری و نایاب، سرمایه‌هایشان را از خطرهای متعدد نجات می‌دادند. در همین دوره بود که اماکن مذهبی به خصوص کلیساهای مسیحی برای ثروت‌اندوزی انواع مختلف اشیای گرانقیمت مثل جواهرات، سلاح‌های جنگی تزیین شده با سنگ‌های گرانبها و پارچه‌هایی نفیس جمع‌آوری می‌کردند و فقط در موقعیت‌های خاص برای مردم به تما‌شا گذاشته می‌شد.

در دوره رنسانس به دلیل تحولات فکری که در جوامع اروپایی به‌وجود آمد، مجموعه‌داران دیگر به مجموعه‌های‌شان به چشم سرمایه مالی نگاه نمی‌کردند بلکه ارزش هنری و فرهنگی آنها را درک کرده بودند، همین تغییر دیدگاه باعث شد تا مجموعه‌ها از مخفیگاه‌ها خارج شده و به تالارهای نمایش موزه‌های دولتی و خصوصی منتقل شوند. در ایران نیز ازدیرباز افرادی بوده‌اند که به جمع‌آوری آثار فرهنگی و هنری مبادرت ورزیده‌اند که برخی از آنها را معرفی خواهیم کرد.

بایسنقرمیرزا و امیرعلی شیرنوایی

با ورود اسلام به ایران و رونق هنر ایرانی در آن دوران، افراد فرهیخته‌ و دانشمندی چون بایسنقر میرزا، پسر شاهرخ تیموری به گردآوری مجموعه‌های نفیس علاقه‌مند شدند. بایسنقر میرزا، با پرداخت دستمزدهای زیاد و فراهم کردن شرایط مساعد برای هنرمندان، خطاطان، صنعتگران، جلدسازان، نقاشان و … باعث شد تا مجموعه‌های زیادی مانند آثار نسخه خطی خمسه نظامی اثر بهزاد، نسخه‌ای از لیلی و مجنون و شاهنامه موسوم به بایسنقری گردآوری شود و در حال حاضر در بسیاری از موزه‌های جهان جای گیرد. از دیگر افرادی که در کتب مختلف از آنها به عنوان مجموعه‌دار نام برده شده، می‌توان به امیرعلی شیرنوایی، وزیر هنردوست سلطان حسین بایقرا که مجموعه‌هایی از ظروف چینی، قالیچه، خیمه‌های ابریشمی و کتب نفیس جمع‌آوری کرده بود، اشاره کرد. سلاطین صفوی و برخی حکام این عصر طی قرون دهم و یازدهم هجری با علاقه‌ای که به جمع‌آوری اموال فرهنگی داشتند، موفق شدند مجموعه‌هایی تشکیل دهند که در میان آثار مؤلفان و سیاحان این دوره فقط نامی از آنها به جا مانده، از جمله آثار متعلق به شاهزاده توران خانم و دیگر فرزندان شاه‌اسماعیل صفوی که مجموعه‌ای از مرقعات، ظروف چینی، کتب خطی، جواهرات، تابلوهای نقاشی و سایر نفایس زمان خود را گردآوری کرده بودند اما به دلیل نبود هر گونه سند و مدرکی، دیگر نشانی از آنها باقی نمانده است.

میرزامحمدحسین وفا

میرزا محمدحسین وفا، وزیر سلسله زندیه از دیگر مجموعه‌دارانی است که در تاریخ ایران کتاب‌ها و اموال نفیسی جمع‌آوری کرده است. در آغاز قرن سیزدهم هجری مصادف با حمله ایل قاجار به شیراز، آخرین فرمانروای زندیه، لطفعلی‌خان زند قرار بود، جواهرات گرانبهایی را با اسلحه و مهمات معاوضه کند. به همین منظور سرهارد فورد جونز، نماینده دولت انگلستان، در شیراز ملاقاتی با خاندان زندیه داشت. او مأموریت یافته بود مجموعه کتب خاندان وفا را نیز از شیراز خارج کند تا از دسترس قاجارها دور نگه داشته شود. ظاهراً پس از سقوط شیراز اولین کسی که نزد آغامحمدخان آورده شد، میرزا محمد حسین وفا، وزیر زندیه بود. خان قاجار پس از اطمینان از وجود مجموعه نفیس میرزا محمد حسین وفا در شهر و تصرف آنها، به وزیر زند امان داد و از قتل او در گذشت. به احتمال زیاد کتاب‌ها و اموال جمع‌آوری شده میرزا محمد حسین وفاست که در دستگاه سلطنتی قاجار دست‌به‌دست گشت و سرانجام، ناصرالدین شاه با تشکیل «کتابخانه و موزه همایونی» در کاخ گلستان، از آنها استفاده کرده است. بخش عمده اموال و آثار موزه همایونی شامل تابلوهای نقاشی، هدایا و فرش‌های نفیس، تخت مرصع موسوم به تخت طاووس و سایر آثار ارزشمند، در دهه‌های اخیر بنا به ملاحظاتی به موزه جواهرات بانک مرکزی ایران انتقال یافته است، بخش دیگری هم شامل تعدادی سلاح در موزه نظامی کاخ سعدآباد به نمایش گذاشته شده است. آن بخش از مجموعه خطی متعلق به خاندان وفا که تا انقراض قاجاریه به‌جای مانده بودند و نسخه‌های چاپی و خطی که در زمان سلطنت قاجارها گردآوری شده بودند و کتابخانه همایونی را تشکیل می‌دادند پس از تغییر سلطنت به کتابخانه‌های ملی و موزه‌ها منتقل شدند. بخشی نیز در کتابخانه برخی از نوادگان ناصرالدین شاه به‌جای ماندند و احیاناً به طریقی به فروش رفته و از ایران خارج شده‌اند.

حاج حسین ملک

در دوره‌های بعد نیز مجموعه‌دارانی مثل حاج‌حسین ملک با گردآوری مجموعه‌های مختلف و وقف آنها موزه‌های ارزشمند به یادگار گذاشتند. حاج‌حسین ملک، واقف و بنیانگذار کتابخانه و موزه ملی ملک در سال۱۲۸۸ هـ.ق (۱۲۵۰خورشیدی) در تهران متولد شد و در چهارم مردادماه سال۱۳۵۱ خورشیدی در ۱۰۱سالگی چشم از جهان فروبست. حاج‌حسین در سفری که به مشهد داشت به راهنمایی یکی از دوستان پدرش برای اولین بار با تعدادی از نفایس حرم رضوی آشنا شد. بعدها وقتی در نیشابور نسخه‌ای از دیوان «ابن یمین فریومدی» (شاعر سده ششم هجری) را در سن ۲۸سالگی به دست آورد از همان زمان به فکر ساخت یک کتابخانه بزرگ افتاد. کتابخانه‌ای که ملک از حدود سال۱۲۷۸ خورشیدی در فکر جمع‌آوریش بود، ابتدا در مشهد شکل گرفت بعد از مدتی به خانه پدری او در بازار بین‌الحرمین تهران منتقل شد.

در سال۱۳۱۶ حاج‌حسین ملک خانه پدری خود در بازار بین‌الحرمین تهران را به همراه تمام اثاثیه و کتاب‌های موجود در آن وقف آستان امام‌رضا(علیه‌السلام) کرد. علاوه بر آن املاک و مستغلات زیادی را در تهران و خراسان وقف امور خیریه و عام‌المنفعه کرده و بدین‌ترتیب همه او را به‌عنوان بزرگ ترین واقف تاریخ معاصر ایران شناخته‌اند. کتابخانه و موزه ملی ملک تا سال۱۳۷۵ در خانه ملک برپا بود. اما حاج‌حسین از آغاز کار، به فکر ساختمانی بزرگ‌تر بود به همین خاطر در سال۱۳۲۳ قطعه زمین بزرگی را در باغ ملی تهران (محل کنونی مؤسسه) برای ساختمان جدید کتابخانه و موزه وقف کرد. حاج‌حسین ملک علاوه بر هزاران نسخه خطی نفیس و چاپ سنگی آثاری با ارزش شامل فرش‌ها، لوسترها، مبلمان، تابلوهای نقاشی، مجموعه‌های تمبر، سکه و آثار لاکی وقف کرده است. این موزه درحال حاضر در خیابان امام خمینی واقع شده است.

باتشکر از روزنامه خوب و وزین همشهری آنلاین.

—————

مجموعه دار یزدی در مطبوعات

 ———————-

زوج هنرمند مجموعه دار در مطبوعات

——————————

آقای کلکسیونر-آنتن و رادیو

———————-

مجموعه دار دوربین از نگاه مطبوعات

—————————-

—————–

 انجمن کبریت

انجمن کبریت

انجمن کبریت

انجمن کبریت

ار
  • نویسنده : مدیر سایت
  • تاریخ انتشار : ۰۷-۰۷-۹۳
  • دیدگاه‌ها خاموش


نظرات بسته شده است.